کوچهی باریک
از دو انتهای کوچه، یکدیگر را دیدیم.
به سمت هم حرکت کردیم.
وقتی رسیدیم، دیدیم کوچه آنقدر باریک است که نمیتوانیم هر دو از آن عبور کنیم.
نه من غرورم را شکستم و نه او.
بیرون کوچه، بهار شکوفه کرد، تابستان میوه داد، پاییز بارید و زمستان سفید شد؛ و ما هنوز همانجاییم، در میانهی باریکترین کوچهی ذهن هایمان.
دیدگاهها
در حال بارگذاری…
دربارهی نویسنده
داستانکهای مشابه
عمه نگاهم میکند: «چرا نمیخوری؟» مامان نیشگونم میگیرد. با چنگالم ور میروم. رو میکند به عمه: «میگفتی عزیزم.» آره، ایتالیاییها مثل ما بیسلیقه نیستن که. هم…
صدوپنجاه سال بعد هنوز خورشیدِ شنبه را ندیده بود. زیر دوش صبحگاهی، فکرهای عجیب به سرم زده بود. سخت شده بود؛ زندگی را میگویم. از صبحِ اولِ وقت بیدار میشدم و تا…
پرسید: «بلدی آواز بخونی؟» گفتم: «نه.» گفت: «یعنی هیشکی یادت نداده.» گفتم: «نه.» گفت: «خب اینو گوشکن.» زد زیر آواز. صدایش که فرود آمد پرسید: «چطور بود؟» گفتم: …
مقالات مرتبط
آموزش داستانک
مقاله «داستانک چیست؟»بیایید با داستانکی از الکس کیگان بیآغازیم: «فرانک توماس به شانس معتقد بود. فرانک خیلی زیاد سیگار میکشید ولی میدانست محال است از حملهی قلبی یا سرطان ریه بمیرد. فرانک ه…
