رزِ قرمز
هر هفته، کوچه بوی رزِ قرمز می‌گرفت.
اهالی، مرد را با همان دسته‌گل می‌شناختند؛
از سرِ کوچه می‌آمد،
بی‌آنکه با کسی حرف بزند،
تا خانه‌ی انتهایی می‌رفت.
آن روز، صدای گریه از همان خانه می‌آمد.
بنرهای تسلیت، کوچه را سیاه کرده بود.
مرد، این بار، رزها را کنار قاب عکس گذاشت.
لبخندش در شیشه‌ی قاب،
کنار چهره‌ی زن نشست.
کوچه به جای عاشق، قاتل را بدرقه کرده بود.
دیدگاه‌ها
در حال بارگذاری…
درباره‌ی نویسنده
داستانک‌های مشابه
چند روزی، به زیر در خانه‌های یک کوچه آگهی‌ای می‌انداختند. همسایه‌ها هم از این آگهی‌ها خوششان آمده بود و متقاضی شده بودند. ولی هیچ شماره‌تماس یا آدرسی در آن‌ها …
آمدی تو، لنگ‌لنگان. چند دقیقه طول کشید تا به میز برسی. همان‌جا بود. بازش کردی. نمی‌خواستی کنار شوهرت دفن شوی. جمله‌ی آخر را خط زدی. با خیال راحت رفتی بیرون ولی…
نشسته لب ساحل، زانو در بغل. چشم دوخته به آخرین پیامی که برای برادرش فرستاده: «زودتر خبر بده.» آسمان دم‌به‌دم گرفته‌تر می‌شود. ناخنش را می‌جود. دست می‌کشد روی ج…
مقالات مرتبط
آموزش داستانک
مقاله «داستانک چیست؟»بیایید با داستانکی از الکس کیگان بیآغازیم: «فرانک توماس به شانس معتقد بود. فرانک خیلی زیاد سیگار می‌کشید ولی می‌دانست محال است از حمله‌ی قلبی یا سرطان ریه بمیرد. فرانک ه…