خبر مرگ

نشسته لب ساحل، زانو در بغل. چشم دوخته به آخرین پیامی که برای برادرش فرستاده: «زودتر خبر بده.»
آسمان دم‌به‌دم گرفته‌تر می‌شود. ناخنش را می‌جود. دست می‌کشد روی جیب چپ، نه، جیب راست، پاکت سیگارش را درمی‌آورد. دریا دست دراز می‌کند سمتش. نمی‌رسد.
زنگ می‌خورد.
زن برادرش زار می‌زند: «تسلیت می‌گم عزیزم، بابا جان رفت...»
پلک چپش می‌پرد.
- دکترها می‌گن احتمالا به خاطر فشار پروژه‌ی آخرش بوده... بالاخره سنی ازش گذشته بود...
دست‌هایش می‌لرزد.
- صدف جون هستی؟
- بابا... چقدر بهت گفتم نکن سر پیری...
- بس که خیّر بود خدابیامرز...
فکرش می‌رود پیش اجاره‌ی عقب‌افتاده‌ی بیقوله‌اش.
- سپهر کجاست؟
- زیر سِرُمه، خبر فوت بابا رو که شنید پس افتاد. تا چشماش باز شد گفت به صدف زنگ بزن بگو باید راه بابا رو ادامه بدیم. شده کل ارثمون رو می‌ذاریم پای ساخت اون مدرسه و...
قطع می‌کند.
برمی‌خیزد. دست می‌کشد روی جیب چپ، آره، جیب چپ، مرگ‌موش را درمی‌آورد پرت می‌کند توی دریا.
لبخند می‌زند.