مهمانی

باز شروع شد. کمتر بخورین خب. دستت رو بکش مرتیکه. خاموش روشن می‌شوم. آباژورها لب می‌گزند.
- فرامرز ول کن اون لوسترو تا دوباره یکی از آویزهاشو نکندی.
بدتر از همه وقتیه که...
- مهین تاج،...
نه.
- آفت،...
نه نه نه.
- مهوش، پریوش، چه بد کرد،...
رم می‌کنند وسط، بشکن‌زنان. می‌لرزم.
آخ!
- آروم بگیر دیگه فرامرز.
- آقا سرم خورد.
آویز شکسته‌ام را می‌نگرم، کف زمین. یک پیک دیگر می‌رود بالا و سکسکه‌ای می‌کند: «خودشو خونین جگر کرد...»
آویزم خرد می‌شود زیر پایش. اخم می‌کنم. با تمام توان تاب می‌خورم: «دیگه حالی به آدم می‌مونه؟»
آباژورها ابرو بالا می‌اندازند: «نه والا.»
فرامرز قر می‌دهد: «احوالی به آدم می‌مونه؟»
سقوط می‌کنم روی کله‌اش.
آباژورها لبخندزنان زمزمه می‌کنند: «پری، گلی به جمالت...»