نشانی

«نمی‌دانم کجاست. شاید کنار آن درخت باشد یا پشت آن ماشین سیاه. بهتر است تا تهِ کوچه بروم و برگردم. حتماً پیدایش می‌شود. خودش گفته بود… خودش گفته بود؟ نکند کوچه را اشتباه آمده‌ام. اما نه آن در بزرگ زردرنگ را یادم است.

چراغ‌های خانه‌ها یکی‌یکی خاموش می‌شوند. مدت‌هاست کسی از کوچه رد نشده. آخرین نفر همان نوجوان بود با آن موهای مسخره‌اش. یک عالمه زنجیر و قلاده به خودش آویزان کرده بود. چنان سرش در گوشی بود که اصلاً مرا ندید. چه بهتر. الان حوصله‌ی کسی را ندارم.

دلم قاروقور می‌کند. فقط بوی محبوبه‌شب می‌آید. هیچ زباله‌ای نیست. از آن کوچه‌های باکلاس است. جز صدای پای من روی گل‌های کاغذی، گاهی صدای ماشینی از دور شنیده می‌شود.

چه مدت است منتظرش هستم؟ چرا نیامد؟ ممکن است همه‌اش یک سوءتفاهم باشد؟ اثرش را همه‌جا حس می‌کنم؛ نگاه درخشانش، بویش. انگار بویش قوی‌تر شد.

خودش است. آمد. بالاخره آمد. چه با ناز و خرامان راه می‌رود. کوچه را روشن کرد. کجا بودی دلبرکم؟»

صدای دو گربه تا صبح نگذاشت اهالی کوچه چشم بر هم بگذارند.