اجتماعی·۳۴ کلمه

وصیت

زهرا کردوالی۲۹ مهر ۱۴۰۵

آمدی تو، لنگ‌لنگان. چند دقیقه طول کشید تا به میز برسی. همان‌جا بود.
بازش کردی. نمی‌خواستی کنار شوهرت دفن شوی. جمله‌ی آخر را خط زدی.
با خیال راحت رفتی بیرون ولی، فردا سومت بود.

دیدگاه‌ها

در حال بارگذاری…

ثبت دیدگاه

دیدگاه‌ها پس از تأیید مدیر منتشر می‌شوند.

درباره‌ی نویسنده

زهرا کردوالی

کلمه کلاژ می‌کنم، داستانک می‌سازم، به خیال خودم.

داستانک‌های مشابه

کوچه‌ی کوچکی

چند روزی، به زیر در خانه‌های یک کوچه آگهی‌ای می‌انداختند. همسایه‌ها هم از این آگهی‌ها خوششان آمده بود و متقاضی شده بودند. ولی هیچ شماره‌تماس یا آدرسی در آن‌ها …

خبر مرگ

نشسته لب ساحل، زانو در بغل. چشم دوخته به آخرین پیامی که برای برادرش فرستاده: «زودتر خبر بده.» آسمان دم‌به‌دم گرفته‌تر می‌شود. ناخنش را می‌جود. دست می‌کشد روی ج…

رزِ قرمز

هر هفته، کوچه بوی رزِ قرمز می‌گرفت. اهالی، مرد را با همان دسته‌گل می‌شناختند؛ از سرِ کوچه می‌آمد، بی‌آنکه با کسی حرف بزند، تا خانه‌ی انتهایی می‌رفت. آن روز، صد…

مقالات مرتبط

آموزش داستانک

مقاله‌ «داستانک‌ چیست؟»

بیایید با داستانکی از الکس کیگان بیآغازیم: «فرانک توماس به شانس معتقد بود. فرانک خیلی زیاد سیگار می‌کشید ولی می‌دانست محال است از حمله‌ی قلبی یا سرطان ریه بمیرد. فرانک ه…