تابلوی نقاشی

عمه نگاهم می‌کند: «چرا نمی‌خوری؟»
مامان نیشگونم می‌گیرد. با چنگالم ور می‌روم. رو می‌کند به عمه: «می‌گفتی عزیزم.»
- آره، ایتالیایی‌ها مثل ما بی‌سلیقه نیستن که. همین پاستا رو ببین، عین تابلوی نقاشیه.
فکرم می‌رود پیش کوکوسبزیِ توی یخچالِ خانه.
- البته نگرش هنری ما رو ندارنا. مثلا آلو و گوشت خورشتی رو خودم اضافه کردم... عمه چرا قیافه‌تو اونجوری کردی؟ دوست نداری؟
مامان بهم چشم‌غره می‌رود: «چرا، دوست داره.» با سر اشاره می‌کند به بشقاب.
حلزون‌ها را کنار می‌زنم، گوشت‌ها را پشت سر می‌گذارم، با آلوها درگیر می‌شوم و...
- اینجوری طعمش خراب می‌شه عمه، نباید جداشون کنی.
قلبم می‌کوبد. مامان اخم می‌کند. لب می‌گزد. عمه زل زده به دهانم. عزمم را جزم می‌کنم.
گوشت و آلو محاصره‌ام می‌کنند. حلزون می‌ماسد ته حلقم. نفسم بالا نمی‌آید.
به زور لبخند می‌زنم: «خیلی خوشمزه‌س.»
- نوش جونت عزیزم. یه عالمه مونده، می‌دم ببری با دوستات بخوری توی مدرسه.
معده‌ام وول می‌خورد.
- یه دسر خوشمزه‌ام درست کردم که...
بالا می‌آورم روی تابلوی نقاشی‌اش.