خانه‌ی کوچه‌زده

زن به گلدان‌های لب پنجره زل زد. یادش افتاد که گل‌ها تشنه‌اند. بغضش گرفت. مرد از بطری آبی که ولرم شده بود، لیوان را پر کرد و به دست زن داد. گفت: «خدا کریمه».

زن آهسته گفت: «دیگه خسته شدم». با دست لرزان، آب را یک‌نفس سر کشید. لیوان را روی پرده‌ها انداخت. کیفش را پیدا کرد و دور شد.

چند قدمی که برداشت، برگشت و گفت: «همیشه گلدونامو یادت میره برداری. ولی دیگه بَرشون ندار. لازمشون نداریم».

دوباره بار تنهایی روی شانه‌ی مرد افتاده بود و بار خانه توی کوچه.