وصیت‌نامه

توی تابوت دراز کشیده‌ای. خانه‌ات پر شده از صدای فرزندانت؛ چیزی که سال‌ها از آن محروم بوده‌ای. وکیلت شروع به خواندن می‌کند:

«خانه برای شهین؛ به شرطی که تا ساعت شش صدایش بلند نشود.»

شهین می‌خواهد چیزی بگوید، اما لب‌هایش را به هم می‌فشرد.

«ماشین برای شهرام؛ به شرطی که تا پایان جلسه نگوید: من که می‌دونستم.»

شهرام سرش را پایین می‌اندازد.

«باغ برای بهرام؛ اگر تا پایان جلسه از کسی ایراد نگیرد.»

بهرام دهانش را باز می‌کند اما پشیمان می‌شود.

نیم ساعت می‌گذرد. درونِ تابوت، زیرچشمی نگاهشان می‌کنی. لب‌های شهین رو به کبودی است، گردن شهرام درد گرفته و بهرام به جوراب‌های لنگه به لنگه‌ی وکیل خیره مانده.

ساعت شش، وکیلت برگه‌ی آخر را می‌خواند:

«ثابت کردید اگر پای پول وسط باشد، آدم‌های قابل‌تحملی می‌شوید.

اما خبر خوب: من هنوز زنده‌ام.
و خبر بد: قرار است با پولم به سفر دور دنیا بروم.»

شهین جیغ می‌کشد.

شهرام می‌گوید: «من که می‌دونستم!»

بهرام رو به وکیل می‌گوید:
«حداقل جوراباتو درست بپوش.»

چند دقیقه بعد همه می‌روند و دوباره تو می‌مانی و سکوت؛ این بار با لبخند.