لکهی ننگ

تنها بود. همه از او می‌ترسیدند. روزگاری شلوغ بود و رونقی داشت. اما حالا لکه‌ی ننگ محله بود. لقبی را که برایش ساخته بودند دوست نداشت. هیچ‌کس به دیدنش نمی‌آمد، الا یک نفر. مردی که هر روز دست کودکی را می‌گرفت و به آن‌جا می‌آمد. از مرد متنفر بود و دلش به حال کودک می‌سوخت.
روزی که مرد را تنها گیرآورد، بالاخره تصمیمش را گرفت. یکی از دیوارهایش را روی او خراب کرد. مرد افتاد و مرد.
چند ماه بعد، دیگر از او و لقبش خبری نبود. کوچه‌ی کونی‌ها به خیابان پیوسته بود.