«منتقم باهوش»

به تکنولوژی تن نمی‌داد. اصالتش را حفظ کرده بود‌. با ۸۰۰ سال پیشش مو نمی‌زد. همسایه‌هایش همگی هوشمند بودند و کارآمد. هر روز می‌دید که آن‌ها بیشتر مورد توجه‌اند و او بیشتر فراموش می‌شود. این موضوع آزارش می‌داد.
پی فرصتی برای انتقام می‌گشت.

روزی سروکله‌ی ماموری پیدا شد که برای تجهیز اجباری‌اش به سیستم هوشمند آمده بود. بی‌درنگ دهان باز کرد و مامور و سیستم را بلعید. چند ماه بعد محصولی تحویل داد که پیش از آن هرگز تولید نکرده بود. انسان‌هایی که قابل خوردن بودند. حالا او هوشمندترین مزرعه‌ی کشور بود.